Οι διακοπές είναι ανάγκη – Το ελεύθερο κάμπινγκ είναι δικαίωμα!

free_camping

Αυτό το καλοκαίρι όλο και λιγότεροι θα κάνουν διακοπές. Ας όψεται η κρίση, η λιτότητα, η αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων, η ασυδοσία της τουριστικής βιομηχανίας.

Και οι περισσότεροι από τους «τυχερούς»  είναι αναγκασμένοι να χρυσοπληρώνουν κάκιστες «υπηρεσίες».

Κι όμως, οι διακοπές είναι ανάγκη και δικαίωμα των εργαζομένων. Η υπεύθυνη επαφή με τη φύση είναι επίσης δικαίωμα και ανάγκη.

Δυστυχώς, μια σειρά αντισυνταγματικών νόμων απογορεύουν την ελεύθερη κατασκήνωση, επικαλούμενοι την προστασία της φύσης από τη ρύπανση και τις πυρκαγιές. Όμως, όλοι γνωρίζουν ότι οι ελεύθεροι κατασκηνωτές είναι οι φύλακες του φυσικού τοπίου.

Φέτος, όπως και τα τελευταία χρόνια, παρακολουθούμε τραγελαφικές σκηνές αστυνομικής καταστολής στις παραλίες όπου υπάρχουν ελεύθεροι κατασκηνωτές. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η καταστολή ενισχύει την τουριστική βιομηχανία όλων των διαβαθμίσεων, σε βάρος των αναγκών των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, επεκτείνει τον περιορισμό του ζωτικού χώρου και της ελευθερίας σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής, ακόμα και στις παραλίες και τις διακοπές.

Γι’ αυτό λέμε: Μην τραβάτε τη σκηνή στα άκρα – Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι δικαίωμα μας – Οι διακοπές είναι ανάγκη των εργαζομένων

Να αποφυλακιστεί τώρα η Χριστίνα Κυριμοπούλου

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Νʼ αποφυλακιστεί τώρα η Χριστίνα Κυριμοπούλου

Η Χριστίνα Κυριμοπούλου είναι ένα εικοσάχρονο λαβωμένο παιδί του σωφρονιστικού συστήματος. Βρίσκεται στη φυλακή από τα 15 της και ο ιδρυματισμός της έχει στιγματίσει το σώμα και την ψυχή. Η Χριστίνα, φυλακίστηκε για μικροποσότητα και τα τελευταία 5 χρόνια παραπατά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο γιατί αυτοτραυματίζεται καταπίνοντας αιχμηρά αντικείμενα και χαρακώνοντας το κορμί της. Αυτές τις μέρες ήταν να περάσει την πόρτα της φυλακής για τελευταία φορά, όμως τα βάσανά της με απόφαση του Εισαγγελέα θα συνεχιστούν άγνωστο για πόσο. Το περασμένο Σαββατοκύριακο έκοψε της φλέβες της και πλήρωσε τις αυτοκαταστροφικές της τάσεις με πειθαρχική ποινή. Το Συμβούλιο της Φυλακής αποφάσισε να μην επιτρέψει την υφʼ όρων απόλυσή της και διέταξε τη μεταγωγή της σʼ άλλη φυλακή. Η απόφαση αυτή είναι εγκληματική αφού η ψυχολογία της Χριστίνας είναι κλονισμένη και η περαιτέρω φυλάκισή της αποτελεί για αυτό το κορίτσι θανατική ποινή. Το σωφρονιστικό σύστημα δεν χρειάζεται άλλα θύματα για να αποδείξουν την αποτυχία του. Το κράτος οφείλει να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στην Χριστίνα και να πάψει να την στερεί το δικαίωμα στη ζωή.

Υπογράφουμε ζητώντας την άμεση αποφυλάκισης της κρατούμενης Χριστίνας Κυριμοπούλου

Υπογράφουμε με μειλ στο christina_kyrimopoulou@yahoo.gr

Γράφουμε όνομα, επάγγελμα, περιοχή

από το http://www.keli.gr/2009/07/blog-post_03.html

Πορεία στη Νέα Σμύρνη το Σάββατο 20-12 στις 12:00

Η «Μια Πόλη Ανάποδα» καλεί τους νεοσμυρνιώτες/ισσες το Σάββατο 20-12 στις 12:00 στην πορεία στους δρόμους της Νέας Σμύρνης, που αποφασίστηκε στη λαϊκή συνέλευση που έγινε στις 17-12. Αφετηρία και κατάληξη της πορείας είναι το κέντρο πληροφόρησης «Ελεύθερος Γαλαξίας» στην κεντρική πλατεία.

Όλοι στους δρόμους

Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων και κάθε επίδοξος διαχειριστής

Μπροστά τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα

Δεν ζητάμε πολλά τα θέλουμε όλα

Τετάρτη 17-12 στις 7 μμ λαϊκή συνέλευση στον «Γαλαξία»

Όλοι-ες στους δρόμους

arpa_afisa_ksesikomos

Φυλακή και καπιταλιστική κοινωνία [άρθρο της συμπολίτισσας μας Α. Κουκουτσάκη (επ. καθηγήτριας, τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο) για την εφημερίδα «Μια Πόλη Ανάποδα»]

Ο κυρίαρχος λόγος για την φυλακή έχει τυπικά ωφελιμιστικό χαρακτήρα, καθώς απαντά ουσιαστικά στο ερώτημα «τι λειτουργεί;» σε σχέση με τον έλεγχο του εγκλήματος, εξοστρακίζοντας από τη συζήτηση το πλέγμα των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών παραγόντων που συναρθρώνονται με τις τιμωρητικές πρακτικές. Λέει ο Dario Melossi, αναφερόμενος στην έννοια της πειθαρχίας (πειθαρχία της εργασίας, κοινωνική πειθαρχία): Η πειθαρχία (και η εκπαίδευση στην πειθαρχία) αποτελεί για τον Μαρξ απαραίτητο στοιχείο για τη δημιουργία της υπεραξίας η οποία, με τη σειρά της, αποτελεί υπόθεση ζωής ή θανάτου για την καπιταλιστική συσσώρευση. Ο Μαρξ θεωρεί την πειθαρχία ως συστατικό της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Είναι δύσκολο να σκεφθεί κανείς μια αποφασιστικότερη συμβολή του Μαρξ στην κοινωνιολογική κατανόηση των θεσμών της νεωτερικότητας. Και αλλού: Εστιάζοντας στην έννοια της πειθαρχίας, μπορούμε να μελετήσουμε τις ποινικές πρακτικές και ειδικότερα το θεσμό της φυλακής, όχι μόνον στο πλαίσιο της κατασταλτικής υπόθεσης αλλά και «ως εργαλείο διακυβέρνησης της κοινωνίας, ως την εικόνα ενός προγράμματος, μιας συγκεκριμένης αντιμετώπισης του άντρα, της γυναίκας και της κοινωνίας, ενός τύπου ορθολογισμού ο οποίος έτεινε στον μετασχηματισμό κάθε όψης της κοινωνίας, της ηθικής και της εργασίας» (Melossi, 2006).

Σύμφωνα τον σοβιετικό νομικό E. Pasukanis, πλήρη ανάπτυξη του Δικαίου έχουμε μόνο στην εμπορευματική κοινωνία και κατ’ εξοχήν στην κοινωνία καθολικής παραγωγής εμπορευμάτων, δηλαδή στην καπιταλιστική. Η δε φυλακή είναι γέννημα της καπιταλιστικής κοινωνίας, καθότι η ιδέα της στέρησης χρόνου ελευθερίας, προσδιορισμένου κατά αφηρημένο τρόπο, μπορεί να υλοποιηθεί μόνο στο καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, δηλαδή σ’ αυτή την οικονομική διαδικασία όπου όλες οι μορφές κοινωνικού πλούτου ανάγονται στην πιο απλή και αφηρημένη μορφή της ανθρώπινης εργασίας η οποία μετριέται με το χρόνο (μισθωτή εργασία).

Το 1968 επανεκδόθηκε το, κατά Φουκώ, «μεγάλο έργο», Ποινή και Κοινωνική Δομή των Rusche & Kirchheimer (πρώτη έκδοση, 1939) Στο έργο αυτό, η σχέση ποινής και κοινωνικής δομής μελετάται, σε μια ιστορική προοπτική, με βασική αναλυτική κατηγορία την αγορά εργασίας. Η υπόθεση είναι ότι κάθε σύστημα παραγωγής τείνει ν’ ανακαλύψει το τιμωρητικό σύστημα που υπακούει στις ειδικότερες ανάγκες του. Κατά συνέπεια, τα τιμωρητικά συστήματα, οι μεταβολές, η εξέλιξή τους, συνδέονται στενά με τις φάσεις της οικονομικής εξέλιξης και ειδικότερα με τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην αγορά εργασίας. Με άλλα λόγια, όταν υπάρχει έλλειψη εργατικών χεριών, οι ποινές είναι πιο ήπιες και τείνουν να καλύπτουν τα κενά. Αντίστροφα, όταν υπάρχει υπερπροσφορά εργατικών χεριών, είτε οι ποινές είναι πιο σκληρές είτε, χωρίς να είναι αναγκαία σκληρές, δεν αποσκοπούν στην κάλυψη αναγκών της αγοράς εργασίας.

Το έργο αυτό πυροδότησε την έκδοση πλήθους άλλων σχετικών μελετών. Ενδεικτικά: Οι Melossi και Patarini (Φυλακή και Εργοστάσιο, 1977), υποστηρίζουν ότι η οικονομική λειτουργία των τιμωρητικών συστημάτων δεν μπορεί ν’ αξιολογηθεί μόνο με κριτήριο το εάν λειτούργησαν ως ρυθμιστής της αγοράς εργασίας, καθότι η οικονομική και η ιδεολογική λειτουργία των τιμωρητικών συστημάτων είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Δηλαδή, τόσο τα διάφορα ιδρύματα που προηγήθηκαν της φυλακής (τα οποία αναλύονται ως βοηθητικοί θεσμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης), όσο και η ίδια η φυλακή είχαν ως βασική λειτουργία την εκπειθάρχηση του εργατικού δυναμικού και την προετοιμασία του να ενταχθεί στις συνθήκες παραγωγής, όπως αυτές διαμορφώνονταν στις διάφορες φάσεις της εξέλιξης του καπιταλιστικού συστήματος. Η φυλακή είναι δομημένη στο μοντέλο του εργοστάσιου, με στόχο την παραγωγή όχι εμπορευμάτων, αλλά πειθαρχημένων ατόμων: ο ταξικός χαρακτήρας του εμπορεύματος (εργασία), δεν επιτρέπει να παραχωρηθεί αυτό στον καπιταλιστή χωρίς αυτή η παραχώρηση να έχει διαμεσολαβηθεί από μια σειρά συμπληρωματικές διαδικασίες, οι οποίες προηγούνται, τη συνοδεύουν και την ακολουθούν.

Η υπόθεση, όμως, της σχέσης εγκλεισμού και αγοράς εργασίας επανέρχεται σήμερα με διαφορετικούς όρους: οι δείκτες εγκλεισμού, οι οποίοι παρουσιάζουν δραματική άνοδο κατά τα τελευταία 30 χρόνια, συναρτώνται με τους δείκτες ανεργίας ενώ μένουν ανεπηρέαστοι από τις διακυμάνσεις της εγκληματικότητας. Το φαινόμενο που περιγράφει ο Wacquant στο «Φυλακές της μιζέριας», είναι ένα φαινόμενο ποινικοποίησης της φτώχειας και διόγκωσης του ποινικού πληθυσμού μέσα από την περίφημη τεχνολογία της «μηδενικής ανοχής»: τιμωρούνται με εγκλεισμό ήσσονος σημασίας παραβάσεις (επαιτεία, δημόσια μέθη, άστεγοι…) ενώ επιβάλλονται πιο μακροχρόνιες ποινές, έτσι ώστε να γεμίζουν οι φυλακές ενόσω η εγκληματικότητα δεν παρουσιάζει αντίστοιχη αύξηση. Τα στοιχεία δείχνουν τους ακατάλυτους δεσμούς μεταξύ οικονομικών και τιμωρητικών διαδικασιών, έτσι ώστε να μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι όσο επιδεινώνονται οι οικονομικές συνθήκες, τόσο οι κοινωνικά ευάλωτες και οικονομικά αδύναμες ομάδων θα διοχετεύονται στους τιμωρητικούς θεσμούς, υπό την μορφή ανθρώπινων αποβλήτων.

Χθες, σήμερα, για πάντα: Ένα, δύο, τρία, πολλά Πολυτεχνεία

polytechneio

Πανελλαδικός ξεσηκωμός εγκλείστων

Αρχής γινομένης με την πρωτοβουλία που πάρθηκε από τους κρατούμενους στις φυλακές Πάτρας, τα κολαστήρια όλης της χώρας ξεσηκώνονται μαζικά και αποφασιστικά. Με ένα πλαίσιο 45 αιτημάτων που περιλαμβάνει αιτήματα από εκείνα που στοχεύουν στην καθημερινή επιβίωση έως και αυτά που θίγουν κομβικά σημεία του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, οι κρατούμενοι έδωσαν τελεσίγραφο στην κυβέρνηση ˙ αν δεν τους ικανοποιούσε μέχρι την 30η Οκτώβρη θα κατέβαιναν σε μαζικές απεργίες πείνας και αποχής από κάθε δραστηριότητα υπηρεσίας. Δεδομένης της κωφώσεως του Υπουργείου, ούτως ποιούν…

Τη Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου, θα αρχίσει η απεργία πείνας στο σύνολο σχεδόν των ελληνικών φυλακών. Με ένα συντονισμό οργανωμένο μέσω των Επιτροπών Κρατουμένων, μέχρι στιγμής συνυπογράφουν τις κινητοποιήσεις κρατούμενοι από τις φυλακές Κομοτηνής, Διαβατών, Λάρισας, Δομοκού, Γρεβενών, Άμφισσας, Ανηλίκων Βόλου, Κορυδαλλού, Κέρκυρας, Χαλκίδας, Μαλανδρίνου, Ναυπλίου, Πάτρας, Χανίων, Αλικαρνασσού, Νεάπολης Κρήτης, Τρικάλων, Ιωαννίνων, Χίου, Αυλώνας, Γυναικείων Θηβών.

Αξίζει να αναφερθούμε σε ορισμένα σημεία του πλαισίου. Κατ’ αρχήν, ας σημειωθούν 2 τρομακτικά νούμερα…Σε 14.000 ανέρχονται οι κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές, μη συμπεριλαμβανομένων 2.500-3.000 στα κρατητήρια μεταγωγών. Σε 180-250 κάθε χρόνο ανέρχονται οι νεκροί, μη συμπεριλαμβανομένων αυτών που χρεώνονται στα δημόσια νοσοκομεία… Βασικό αίτημα αυτό της αποσυμφόρησης (4 άτομα αντιστοιχούν σε κάθε ατομικό κελί), επιζητούν να μεθοδευθεί όχι μόνο με πρόσκαιρες λύσεις» και την απόδοση ευθύνης στην υστερία του παραδικαστικού κυκλώματος που οδήγησε σε εξοντωτικές ποινές, αλλά και με ουσιαστικά βήματα σχετιζόμενα με το μηχανισμό της ποινικής καταστολής και την αλλαγή του πλαισίου ποινικοποιημένων πράξεων. Η αναγωγή της λύσης των προβλημάτων τους στο υπάρχον νομικό πλαίσιο διέπει το κείμενο, δεδομένης της απόλυτης απουσίας οποιασδήποτε προστασίας των δικαιωμάτων, των δημοκρατικών ελευθεριών και της ίδιας της υπόστασης των κρατουμένων, που οδηγεί στο να αναζητούν την εφαρμογή των προβλεπόμενων.

Έχοντας πάντα υπ’ όψιν μας ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κρατουμένων αφορά πράξεις σχετιζόμενες με τα ναρκωτικά ή τη μετανάστευση και ότι η ποινικοποίηση της τελευταίας έχει συμβάλει καθοριστικά στην ποσόστωση αυτή, ότι στις ελληνικές φυλακές στοιβάζεται το πιο συμπιεσμένο κομμάτι της εργατικής τάξης, το βουτηγμένο στην κοινωνική εξαθλίωση -μη δυνάμενο να πληρώσει εγγύηση- είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι όλα αυτά ουδεμία σχέση έχουν με τις αναπαραστάσεις του «στυγνού αλλοδαπού εγκληματία» που τα αστικά Μ.Μ.Ε. επιθυμούν να προβάλουν αναζητώντας τον εσωτερικό εχθρό. Το έγκλημα ως πολιτικό φαινόμενο, κατασκεύασμα της εκφραζόμενης με τον ποινικό νόμο κρατικής βούλησης, θα χρησιμοποιεί πάντα το εξαθλιωμένο αυτό κομμάτι για την αχρήστευση ενός μεγάλου κομματιού της στρατιάς των ανέργων, την ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων και την άλωση των δημοκρατικών ελευθεριών.

Από τη σκοπιά αυτή, δεν στεκόμαστε απλά αλληλέγγυοι στις επερχόμενες κινητοποιήσεις των κρατουμένων. Δεν πρόκειται για διαδικασία ξένη προς εμάς και κυρίως δεν επικαλούμαστε τον ουμανισμό μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης, ή των ρυθμιστών του συστήματος -των  Ανεξάρτητων Αρχών. Τις κινητοποιήσεις αυτές τις θεωρούμε ζωντανό τμήμα της ίδιας της ταξικής πάλης. Αγώνα που αντιστοιχεί στο κομμάτι αυτό, που φυσικά δε θα τον δώσει μόνο του, αλλά πλάι στους εργαζόμενους και τη νεολαία στις μάχες που έρχονται. Αγώνα που στην επόμενη στροφή, πλάι στις καθημερινές βιοτικές ανάγκες και τις δημοκρατικές ελευθερίες θα κατοχυρώνει πολιτικά δικαιώματα ικανά να εξασφαλίζουν άλλους όρους επιβολής των αναγκών του.

Ιστορικά, ο παραβάτης του ποινικού νόμου παραστάθηκε άλλοτε ως επαναστάτης-δημιουργός  και άλλοτε ως εγκληματίας-μίασμα. Σε περιόδους κρίσεως του συστήματος, η ποινή στόχευε στη διατήρηση της ενότητας και ο ποινικός νόμος έβαζε σε κίνηση τους επιθεωρητές της ηθικής. Στροφή στην παραπάνω κίνηση αποτέλεσε η αυταρχικοποίηση της αντεγκληματικής πολιτικής σε διεθνές επίπεδο μετά το 1973. Οι σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου οδήγησαν στην όξυνση της καταστολής, στον εκδικητικό ρεβανσισμό, τη μαζικότερη διαδικασία εγκλεισμού στο Δυτικό κόσμο και την καθιέρωση του ολοκληρωτικού κοινοβουλευτισμού και του δόγματος της μηδενικής ανοχής. Στην παρούσα οικονομική συγκυρία τίθενται εκ νέου υπό διαπραγμάτευση οι όροι πλαισίωσης της ταξικής πάλης και μόνο εκτιμήσεις, ανάλογες με αυτές του βάθους της διανυόμενης κρίσης, μπορούμε να κάνουμε για την επίθεση που θα δεχτούν οι δημοκρατικές ελευθερίες.

Αρκεί να θυμηθούμε την βίαιη απάντηση που η Κυβέρνηση έδωσε στις εξεγέρσεις των κρατουμένων τον Απρίλη του 2007 για να αντιληφθούμε ότι κωφεύει, γιατί αυτό πρέπει να κάνει ως ικανός διαχειριστής των σύγχρονων αναγκών του κεφαλαίου. Η  Αντικαπιταλιστική Αριστερά, υπό το παραπάνω πρίσμα, οφείλει να έχει μία θέση που θα αποφεύγει ένα δίπολο˙ από τη μια την επίκληση στην ανθρωπιά και από την άλλη την υπέρβαση του προβλήματος με μια αναγωγή της επίλυσης στην κατάργηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Τις επόμενες ημέρες θα παρθούν πρωτοβουλίες στήριξης από την Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των Κρατουμένων, ενώ στις 10 Νοεμβρίου θα διοργανωθεί μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης στα Προπύλαια. Με άρνηση των δύο προαναφερόμενων προσεγγίσεων, οφείλουμε να ανταποκριθούμε στα καλέσματα των επιτροπών κρατουμένων, συμβάλλοντας με το δικό μας τρόπο.

Μπαλτά Χριστίνα

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πριν» 9.11.08

Αλληλεγγύη στην απεργία πείνας των κρατούμενων στις φυλακές-κολαστήρια

concert-athens-prisons

Συζήτηση για την κρίση την Τρίτη 11/11 7.30 μμ στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου

krisi_ekdilosi

§   Η κρίση δεν περιορίζεται στα χρηματιστήρια και τις τράπεζες, αλλά αγγίζει όλους τους τομείς της καπιταλιστικής οικονομίας, την λεγόμενη «πραγματική οικονομία». Τα πρώτα δείγματα της είναι ορατά: Απολύσεις και αύξηση της ανεργίας, μειώσεις πωλήσεων, πτώση της βιομηχανικής παραγωγής, κλείσιμο μονάδων.

§   Έχει ως επίκεντρο την καρδιά του καπιταλιστικού κόσμου (ΗΠΑ, Βρετανία, Ευρωπαϊκή Ένωση) καθώς και τις πιο γοργά αναπτυσσόμενες οικονομίες (Κίνα, Ρωσία, Νοτιοανατολική Ασία) και όχι κάποιες «περιφερειακές» χώρες, όπως γινόταν μέχρι πρότινος.

§   Έχει έντονα διεθνή διάσταση, συμπαρασύροντας ταχύτατα στη δίνη της όλες τις χώρες.

§   Έχει μεγάλη διάρκεια και μεγάλη αντοχή στις μέχρι τώρα προσπάθειες αντιμετώπισής της.

§   Έχει ως επίκεντρο τομείς και κλάδους (Wall Street, επενδυτικές τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες κ.λπ.) που εμφανίζονταν ως σύμβολα υπεροχής του καπιταλισμού και της «ελεύθερης αγοράς», ως φορείς που με τη δράση και τα προϊόντα τους μπορούν να ικανοποιήσουν κάθε ανθρώπινη ανάγκη.

Η κρίση δεν οφείλεται στις «ακρότητες» του συστήματος: στα golden boys, την αχαλίνωτη κερδοσκοπία, την απληστία ορισμένων επιχειρήσεων, την κυριαρχία της χρηματοπιστωτικής σφαίρας απέναντι στην «πραγματική οικονομία», την απουσία ρυθμιστικών κανόνων από τα κράτη, τις αδυναμίες της αμερικανικής οικονομίας.

Οφείλεται στο ίδιο το σύστημα: γιατί οι «ακρότητες» είναι σύμφυτες με την αναζήτηση του μέγιστου κέρδους, γιατί τα κέρδη προέρχονται από την αφαίμαξη της εργατικής τάξης σε Ανατολή και Δύση, γιατί για να διασφαλιστεί η κερδοφορία του κεφαλαίου πρέπει να θωρακιστεί το σύστημα, να βγάζει εκτός νόμου τις εργατικές και κοινωνικές διεκδικήσεις.

Η κυβέρνηση της ΝΔ χαρίζει στις τράπεζες-τοκογλύφους 28 δισ. (!) ευρώ, όταν η ακρίβεια σαρώνει, η ανεργία αυξάνει, η φοροεπιδρομή και οι ιδιωτικοποιήσεις ξεδιπλώνονται, τα ιδιωτικά κολέγια της αρπαχτής αναβαθμίζονται.

Το ΠΑΣΟΚ συμφωνεί με τη ΝΔ στην ενίσχυση του κεφαλαίου για να σωθεί η «εθνική οικονομία». Το «κοινωνικό πρόγραμμα» του ΠΑΣΟΚ εξαντλείται στο 1 ευρώ αύξηση της σύμβασης που υπέγραψε η ΓΣΕΕ με τους βιομηχάνους. Το ΛΑΟΣ συμφωνεί με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ενώ προσφέρεται να συγκυβερνήσει με τον Καραμανλή.

 

Η επίσημη αριστερά στέκεται αμήχανα μπροστά στην κρίση: ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να διορθώσει τις ακρότητες της αγοράς, ενώ το ΚΚΕ προτείνει την επιστροφή στον «σοσιαλισμό που γνωρίσαμε».

Εμείς λέμε: είναι ανώφελο να ξανακάνουμε τις «αναγκαίες θυσίες», είναι αυταπάτη ότι μπορεί να υπάρξει ένας καλά «ρυθμισμένος» καπιταλισμός. Οι εργαζόμενοι παράγουμε τον πλούτο που καρπώνεται το κεφάλαιο, ας τον διεκδικήσουμε. Μόνο με ένα μαζικό και μαχητικό εργατικό κίνημα θα πάρουμε ό,τι μας ανήκει.

 

Σας καλούμε στην συζήτηση με θέμα την κρίση, την Τρίτη 11 Νοεμβρίου στις 7.30 μ.μ. στην αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου,

2ας Μαϊου 8, 3ος όροφος, στην κεντρική πλατεία,

Ομιλητές: Δημοφάνης Παπαδάτος (οικονομολόγος-ερευνητής στο SOAS-Πανεπιστήμιο Λονδίνου) & Αλέξανδρος Παπασπυρίδης (Μια Πόλη Ανάποδα)

Ανακοίνωση της «Μια Πόλη Ανάποδα – Αριστερή Παρέμβαση στους Δρόμους της Νέας Σμύρνης» για τη λάσπη που ρίχνει το τοπικό ΚΚΕ στην κίνηση μας

Στην τοπική εφημερίδα «Επίκαιρα» (1.11) δημοσιεύτηκε ανακοίνωση της ΚΟΒ Ν. Σμύρνης για τα τροφεία στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς, όπου, μεταξύ άλλων, χαρακτηρίζεται η «Μια Πόλη Ανάποδα» ως «αριστεριστές-αλεξιπτωτιστές». http://epikaira.files.wordpress.com/2008/10/f195_pages_6-11.pdf

Το σχόλιο μας έχει ως εξής:

Πρέπει να έχουν πολύ θράσος οι ηγήτορες του τοπικού ΚΚΕ για να κατηγορούν τη «Μια Πόλη Ανάποδα» ως «αλεξιπτωτιστές-αριστεριστές». Που ήταν τόσα χρόνια στην πόλη, σε ποια αγωνιστική κινητοποίηση συμμετείχαν, με ποιον συγκρούστηκαν; Από τότε που ανέλαβε ο κ. Κουτελάκης ήταν απόντες από οτιδήποτε κινηματικό υπήρξε στη Νέα Σμύρνη (για να μη μιλήσουμε για πιο πριν, όταν στήριζαν Μπεχλιβανίδη το 1990 και όταν ασχολιόντουσαν με τα «υπαρξιακά» τους που ανέκυπταν από τη συμμετοχή τους στη συγκυβέρνηση Τζαννετάκη και την Οικουμενική). Βολευόντουσαν στην επιβεβλημένη από τα «πάνω» -και ταπεινωτική γι’ αυτούς- σύμπραξη με το ΔΗΚΚΙ του κ. Καρούμπα, στην ύποπτη «αντιπολίτευση» της υπνηλίας και των διαχειριστικών προτάσεων. Και τώρα που ο κ. Καρούμπας και το ΔΗΚΚΙ επιλέγουν ΣΥΡΙΖΑ αντί για ΚΚΕ, αποφασίζουν να ενεργοποιηθούν αυτοτελώς για να κάνουν ένα κύκλο γύρω από τον εαυτό τους και τις αντιφάσεις τους. Γιατί, τι άλλο συνιστά το «συντονιστικό μαζικών φορέων» πέρα από το άθροισμα των οργανώσεων-σφραγίδων του ΚΚΕ, με τους ίδιους ανθρώπους να αλλάζουν απλά ταμπέλα; Τι άλλο πέρα από αντίφαση είναι η αριστερή ρητορεία από τη μια και η διαχειριστική πρακτική από την άλλη εκεί όπου κατέχουνε τον δήμο; Η  «Μια Πόλη Ανάποδα – Αριστερή Παρέμβαση στους Δρόμους της Νέας Σμύρνης» δεν θα αφήσει καμιά πρόκληση αναπάντητη, αλλά δεν θα επιδοθεί και σε ένα άγονο ενδοαριστερό εμφύλιο, υψώνοντας σινικά τείχη ανάμεσα σε όσους θέλουν να αγωνιστούν. Επιδιώκει σταθερά εδώ και 10 χρόνια την προώθηση αγώνων ενάντια στον «δήμο-επιχείρηση» και τους διαχειριστές του, δεν ζητά από κανένα αγωνιζόμενο ή αριστερό πιστοποιητικά αλλά κοινή αντι-διαχειριστική συμπόρευση, δεν βρίσκει προνομιακούς συνομιλητές στα καθεστωτικά κόμματα, είναι ανοικτή και δημοκρατική συνένωση οργανωμένων και ανέντακτων της αριστεράς.

Το Σάββατο 17/11 όλοι στην πορεία του Πολυτεχνείου. Προσυγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 15:00