Πανελλαδικός ξεσηκωμός εγκλείστων

Posted on 12/11/2008 από

0


Αρχής γινομένης με την πρωτοβουλία που πάρθηκε από τους κρατούμενους στις φυλακές Πάτρας, τα κολαστήρια όλης της χώρας ξεσηκώνονται μαζικά και αποφασιστικά. Με ένα πλαίσιο 45 αιτημάτων που περιλαμβάνει αιτήματα από εκείνα που στοχεύουν στην καθημερινή επιβίωση έως και αυτά που θίγουν κομβικά σημεία του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, οι κρατούμενοι έδωσαν τελεσίγραφο στην κυβέρνηση ˙ αν δεν τους ικανοποιούσε μέχρι την 30η Οκτώβρη θα κατέβαιναν σε μαζικές απεργίες πείνας και αποχής από κάθε δραστηριότητα υπηρεσίας. Δεδομένης της κωφώσεως του Υπουργείου, ούτως ποιούν…

Τη Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου, θα αρχίσει η απεργία πείνας στο σύνολο σχεδόν των ελληνικών φυλακών. Με ένα συντονισμό οργανωμένο μέσω των Επιτροπών Κρατουμένων, μέχρι στιγμής συνυπογράφουν τις κινητοποιήσεις κρατούμενοι από τις φυλακές Κομοτηνής, Διαβατών, Λάρισας, Δομοκού, Γρεβενών, Άμφισσας, Ανηλίκων Βόλου, Κορυδαλλού, Κέρκυρας, Χαλκίδας, Μαλανδρίνου, Ναυπλίου, Πάτρας, Χανίων, Αλικαρνασσού, Νεάπολης Κρήτης, Τρικάλων, Ιωαννίνων, Χίου, Αυλώνας, Γυναικείων Θηβών.

Αξίζει να αναφερθούμε σε ορισμένα σημεία του πλαισίου. Κατ’ αρχήν, ας σημειωθούν 2 τρομακτικά νούμερα…Σε 14.000 ανέρχονται οι κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές, μη συμπεριλαμβανομένων 2.500-3.000 στα κρατητήρια μεταγωγών. Σε 180-250 κάθε χρόνο ανέρχονται οι νεκροί, μη συμπεριλαμβανομένων αυτών που χρεώνονται στα δημόσια νοσοκομεία… Βασικό αίτημα αυτό της αποσυμφόρησης (4 άτομα αντιστοιχούν σε κάθε ατομικό κελί), επιζητούν να μεθοδευθεί όχι μόνο με πρόσκαιρες λύσεις» και την απόδοση ευθύνης στην υστερία του παραδικαστικού κυκλώματος που οδήγησε σε εξοντωτικές ποινές, αλλά και με ουσιαστικά βήματα σχετιζόμενα με το μηχανισμό της ποινικής καταστολής και την αλλαγή του πλαισίου ποινικοποιημένων πράξεων. Η αναγωγή της λύσης των προβλημάτων τους στο υπάρχον νομικό πλαίσιο διέπει το κείμενο, δεδομένης της απόλυτης απουσίας οποιασδήποτε προστασίας των δικαιωμάτων, των δημοκρατικών ελευθεριών και της ίδιας της υπόστασης των κρατουμένων, που οδηγεί στο να αναζητούν την εφαρμογή των προβλεπόμενων.

Έχοντας πάντα υπ’ όψιν μας ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κρατουμένων αφορά πράξεις σχετιζόμενες με τα ναρκωτικά ή τη μετανάστευση και ότι η ποινικοποίηση της τελευταίας έχει συμβάλει καθοριστικά στην ποσόστωση αυτή, ότι στις ελληνικές φυλακές στοιβάζεται το πιο συμπιεσμένο κομμάτι της εργατικής τάξης, το βουτηγμένο στην κοινωνική εξαθλίωση -μη δυνάμενο να πληρώσει εγγύηση- είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι όλα αυτά ουδεμία σχέση έχουν με τις αναπαραστάσεις του «στυγνού αλλοδαπού εγκληματία» που τα αστικά Μ.Μ.Ε. επιθυμούν να προβάλουν αναζητώντας τον εσωτερικό εχθρό. Το έγκλημα ως πολιτικό φαινόμενο, κατασκεύασμα της εκφραζόμενης με τον ποινικό νόμο κρατικής βούλησης, θα χρησιμοποιεί πάντα το εξαθλιωμένο αυτό κομμάτι για την αχρήστευση ενός μεγάλου κομματιού της στρατιάς των ανέργων, την ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων και την άλωση των δημοκρατικών ελευθεριών.

Από τη σκοπιά αυτή, δεν στεκόμαστε απλά αλληλέγγυοι στις επερχόμενες κινητοποιήσεις των κρατουμένων. Δεν πρόκειται για διαδικασία ξένη προς εμάς και κυρίως δεν επικαλούμαστε τον ουμανισμό μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης, ή των ρυθμιστών του συστήματος -των  Ανεξάρτητων Αρχών. Τις κινητοποιήσεις αυτές τις θεωρούμε ζωντανό τμήμα της ίδιας της ταξικής πάλης. Αγώνα που αντιστοιχεί στο κομμάτι αυτό, που φυσικά δε θα τον δώσει μόνο του, αλλά πλάι στους εργαζόμενους και τη νεολαία στις μάχες που έρχονται. Αγώνα που στην επόμενη στροφή, πλάι στις καθημερινές βιοτικές ανάγκες και τις δημοκρατικές ελευθερίες θα κατοχυρώνει πολιτικά δικαιώματα ικανά να εξασφαλίζουν άλλους όρους επιβολής των αναγκών του.

Ιστορικά, ο παραβάτης του ποινικού νόμου παραστάθηκε άλλοτε ως επαναστάτης-δημιουργός  και άλλοτε ως εγκληματίας-μίασμα. Σε περιόδους κρίσεως του συστήματος, η ποινή στόχευε στη διατήρηση της ενότητας και ο ποινικός νόμος έβαζε σε κίνηση τους επιθεωρητές της ηθικής. Στροφή στην παραπάνω κίνηση αποτέλεσε η αυταρχικοποίηση της αντεγκληματικής πολιτικής σε διεθνές επίπεδο μετά το 1973. Οι σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου οδήγησαν στην όξυνση της καταστολής, στον εκδικητικό ρεβανσισμό, τη μαζικότερη διαδικασία εγκλεισμού στο Δυτικό κόσμο και την καθιέρωση του ολοκληρωτικού κοινοβουλευτισμού και του δόγματος της μηδενικής ανοχής. Στην παρούσα οικονομική συγκυρία τίθενται εκ νέου υπό διαπραγμάτευση οι όροι πλαισίωσης της ταξικής πάλης και μόνο εκτιμήσεις, ανάλογες με αυτές του βάθους της διανυόμενης κρίσης, μπορούμε να κάνουμε για την επίθεση που θα δεχτούν οι δημοκρατικές ελευθερίες.

Αρκεί να θυμηθούμε την βίαιη απάντηση που η Κυβέρνηση έδωσε στις εξεγέρσεις των κρατουμένων τον Απρίλη του 2007 για να αντιληφθούμε ότι κωφεύει, γιατί αυτό πρέπει να κάνει ως ικανός διαχειριστής των σύγχρονων αναγκών του κεφαλαίου. Η  Αντικαπιταλιστική Αριστερά, υπό το παραπάνω πρίσμα, οφείλει να έχει μία θέση που θα αποφεύγει ένα δίπολο˙ από τη μια την επίκληση στην ανθρωπιά και από την άλλη την υπέρβαση του προβλήματος με μια αναγωγή της επίλυσης στην κατάργηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Τις επόμενες ημέρες θα παρθούν πρωτοβουλίες στήριξης από την Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των Κρατουμένων, ενώ στις 10 Νοεμβρίου θα διοργανωθεί μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης στα Προπύλαια. Με άρνηση των δύο προαναφερόμενων προσεγγίσεων, οφείλουμε να ανταποκριθούμε στα καλέσματα των επιτροπών κρατουμένων, συμβάλλοντας με το δικό μας τρόπο.

Μπαλτά Χριστίνα

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πριν» 9.11.08

Advertisements
Ετικέτα:
Posted in: Χωρίς κατηγορία