Οι διακοπές είναι ανάγκη – Το ελεύθερο κάμπινγκ είναι δικαίωμα!

Αυτό το καλοκαίρι όλο και λιγότεροι θα κάνουν διακοπές. Ας όψεται η κρίση, η λιτότητα, η αποδόμηση των εργασιακών σχέσεων, η ασυδοσία της τουριστικής βιομηχανίας.

Και οι περισσότεροι από τους “τυχερούς”  είναι αναγκασμένοι να χρυσοπληρώνουν κάκιστες “υπηρεσίες”.

Κι όμως, οι διακοπές είναι ανάγκη και δικαίωμα των εργαζομένων. Η υπεύθυνη επαφή με τη φύση είναι επίσης δικαίωμα και ανάγκη.

Δυστυχώς, μια σειρά αντισυνταγματικών νόμων απογορεύουν την ελεύθερη κατασκήνωση, επικαλούμενοι την προστασία της φύσης από τη ρύπανση και τις πυρκαγιές. Όμως, όλοι γνωρίζουν ότι οι ελεύθεροι κατασκηνωτές είναι οι φύλακες του φυσικού τοπίου.

Φέτος, όπως και τα τελευταία χρόνια, παρακολουθούμε τραγελαφικές σκηνές αστυνομικής καταστολής στις παραλίες όπου υπάρχουν ελεύθεροι κατασκηνωτές. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η καταστολή ενισχύει την τουριστική βιομηχανία όλων των διαβαθμίσεων, σε βάρος των αναγκών των εργαζομένων. Ταυτόχρονα, επεκτείνει τον περιορισμό του ζωτικού χώρου και της ελευθερίας σε κάθε πεδίο της κοινωνικής ζωής, ακόμα και στις παραλίες και τις διακοπές.

Γι’ αυτό λέμε: Μην τραβάτε τη σκηνή στα άκρα – Η ελεύθερη κατασκήνωση είναι δικαίωμα μας – Οι διακοπές είναι ανάγκη των εργαζομένων

Να αποφυλακιστεί τώρα η Χριστίνα Κυριμοπούλου

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Νʼ αποφυλακιστεί τώρα η Χριστίνα Κυριμοπούλου

Η Χριστίνα Κυριμοπούλου είναι ένα εικοσάχρονο λαβωμένο παιδί του σωφρονιστικού συστήματος. Βρίσκεται στη φυλακή από τα 15 της και ο ιδρυματισμός της έχει στιγματίσει το σώμα και την ψυχή. Η Χριστίνα, φυλακίστηκε για μικροποσότητα και τα τελευταία 5 χρόνια παραπατά ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο γιατί αυτοτραυματίζεται καταπίνοντας αιχμηρά αντικείμενα και χαρακώνοντας το κορμί της. Αυτές τις μέρες ήταν να περάσει την πόρτα της φυλακής για τελευταία φορά, όμως τα βάσανά της με απόφαση του Εισαγγελέα θα συνεχιστούν άγνωστο για πόσο. Το περασμένο Σαββατοκύριακο έκοψε της φλέβες της και πλήρωσε τις αυτοκαταστροφικές της τάσεις με πειθαρχική ποινή. Το Συμβούλιο της Φυλακής αποφάσισε να μην επιτρέψει την υφʼ όρων απόλυσή της και διέταξε τη μεταγωγή της σʼ άλλη φυλακή. Η απόφαση αυτή είναι εγκληματική αφού η ψυχολογία της Χριστίνας είναι κλονισμένη και η περαιτέρω φυλάκισή της αποτελεί για αυτό το κορίτσι θανατική ποινή. Το σωφρονιστικό σύστημα δεν χρειάζεται άλλα θύματα για να αποδείξουν την αποτυχία του. Το κράτος οφείλει να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία στην Χριστίνα και να πάψει να την στερεί το δικαίωμα στη ζωή.

Υπογράφουμε ζητώντας την άμεση αποφυλάκισης της κρατούμενης Χριστίνας Κυριμοπούλου

Υπογράφουμε με μειλ στο christina_kyrimopoulou@yahoo.gr

Γράφουμε όνομα, επάγγελμα, περιοχή

από το http://www.keli.gr/2009/07/blog-post_03.html

Φυλακή και καπιταλιστική κοινωνία [άρθρο της συμπολίτισσας μας Α. Κουκουτσάκη (επ. καθηγήτριας, τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο) για την εφημερίδα "Μια Πόλη Ανάποδα"]

Ο κυρίαρχος λόγος για την φυλακή έχει τυπικά ωφελιμιστικό χαρακτήρα, καθώς απαντά ουσιαστικά στο ερώτημα «τι λειτουργεί;» σε σχέση με τον έλεγχο του εγκλήματος, εξοστρακίζοντας από τη συζήτηση το πλέγμα των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών παραγόντων που συναρθρώνονται με τις τιμωρητικές πρακτικές. Λέει ο Dario Melossi, αναφερόμενος στην έννοια της πειθαρχίας (πειθαρχία της εργασίας, κοινωνική πειθαρχία): Η πειθαρχία (και η εκπαίδευση στην πειθαρχία) αποτελεί για τον Μαρξ απαραίτητο στοιχείο για τη δημιουργία της υπεραξίας η οποία, με τη σειρά της, αποτελεί υπόθεση ζωής ή θανάτου για την καπιταλιστική συσσώρευση. Ο Μαρξ θεωρεί την πειθαρχία ως συστατικό της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Είναι δύσκολο να σκεφθεί κανείς μια αποφασιστικότερη συμβολή του Μαρξ στην κοινωνιολογική κατανόηση των θεσμών της νεωτερικότητας. Και αλλού: Εστιάζοντας στην έννοια της πειθαρχίας, μπορούμε να μελετήσουμε τις ποινικές πρακτικές και ειδικότερα το θεσμό της φυλακής, όχι μόνον στο πλαίσιο της κατασταλτικής υπόθεσης αλλά και «ως εργαλείο διακυβέρνησης της κοινωνίας, ως την εικόνα ενός προγράμματος, μιας συγκεκριμένης αντιμετώπισης του άντρα, της γυναίκας και της κοινωνίας, ενός τύπου ορθολογισμού ο οποίος έτεινε στον μετασχηματισμό κάθε όψης της κοινωνίας, της ηθικής και της εργασίας» (Melossi, 2006).

Σύμφωνα τον σοβιετικό νομικό E. Pasukanis, πλήρη ανάπτυξη του Δικαίου έχουμε μόνο στην εμπορευματική κοινωνία και κατ’ εξοχήν στην κοινωνία καθολικής παραγωγής εμπορευμάτων, δηλαδή στην καπιταλιστική. Η δε φυλακή είναι γέννημα της καπιταλιστικής κοινωνίας, καθότι η ιδέα της στέρησης χρόνου ελευθερίας, προσδιορισμένου κατά αφηρημένο τρόπο, μπορεί να υλοποιηθεί μόνο στο καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής, δηλαδή σ’ αυτή την οικονομική διαδικασία όπου όλες οι μορφές κοινωνικού πλούτου ανάγονται στην πιο απλή και αφηρημένη μορφή της ανθρώπινης εργασίας η οποία μετριέται με το χρόνο (μισθωτή εργασία).

Το 1968 επανεκδόθηκε το, κατά Φουκώ, «μεγάλο έργο», Ποινή και Κοινωνική Δομή των Rusche & Kirchheimer (πρώτη έκδοση, 1939) Στο έργο αυτό, η σχέση ποινής και κοινωνικής δομής μελετάται, σε μια ιστορική προοπτική, με βασική αναλυτική κατηγορία την αγορά εργασίας. Η υπόθεση είναι ότι κάθε σύστημα παραγωγής τείνει ν’ ανακαλύψει το τιμωρητικό σύστημα που υπακούει στις ειδικότερες ανάγκες του. Κατά συνέπεια, τα τιμωρητικά συστήματα, οι μεταβολές, η εξέλιξή τους, συνδέονται στενά με τις φάσεις της οικονομικής εξέλιξης και ειδικότερα με τις συνθήκες που διαμορφώνονται στην αγορά εργασίας. Με άλλα λόγια, όταν υπάρχει έλλειψη εργατικών χεριών, οι ποινές είναι πιο ήπιες και τείνουν να καλύπτουν τα κενά. Αντίστροφα, όταν υπάρχει υπερπροσφορά εργατικών χεριών, είτε οι ποινές είναι πιο σκληρές είτε, χωρίς να είναι αναγκαία σκληρές, δεν αποσκοπούν στην κάλυψη αναγκών της αγοράς εργασίας.

Το έργο αυτό πυροδότησε την έκδοση πλήθους άλλων σχετικών μελετών. Ενδεικτικά: Οι Melossi και Patarini (Φυλακή και Εργοστάσιο, 1977), υποστηρίζουν ότι η οικονομική λειτουργία των τιμωρητικών συστημάτων δεν μπορεί ν’ αξιολογηθεί μόνο με κριτήριο το εάν λειτούργησαν ως ρυθμιστής της αγοράς εργασίας, καθότι η οικονομική και η ιδεολογική λειτουργία των τιμωρητικών συστημάτων είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Δηλαδή, τόσο τα διάφορα ιδρύματα που προηγήθηκαν της φυλακής (τα οποία αναλύονται ως βοηθητικοί θεσμοί της καπιταλιστικής ανάπτυξης), όσο και η ίδια η φυλακή είχαν ως βασική λειτουργία την εκπειθάρχηση του εργατικού δυναμικού και την προετοιμασία του να ενταχθεί στις συνθήκες παραγωγής, όπως αυτές διαμορφώνονταν στις διάφορες φάσεις της εξέλιξης του καπιταλιστικού συστήματος. Η φυλακή είναι δομημένη στο μοντέλο του εργοστάσιου, με στόχο την παραγωγή όχι εμπορευμάτων, αλλά πειθαρχημένων ατόμων: ο ταξικός χαρακτήρας του εμπορεύματος (εργασία), δεν επιτρέπει να παραχωρηθεί αυτό στον καπιταλιστή χωρίς αυτή η παραχώρηση να έχει διαμεσολαβηθεί από μια σειρά συμπληρωματικές διαδικασίες, οι οποίες προηγούνται, τη συνοδεύουν και την ακολουθούν.

Η υπόθεση, όμως, της σχέσης εγκλεισμού και αγοράς εργασίας επανέρχεται σήμερα με διαφορετικούς όρους: οι δείκτες εγκλεισμού, οι οποίοι παρουσιάζουν δραματική άνοδο κατά τα τελευταία 30 χρόνια, συναρτώνται με τους δείκτες ανεργίας ενώ μένουν ανεπηρέαστοι από τις διακυμάνσεις της εγκληματικότητας. Το φαινόμενο που περιγράφει ο Wacquant στο «Φυλακές της μιζέριας», είναι ένα φαινόμενο ποινικοποίησης της φτώχειας και διόγκωσης του ποινικού πληθυσμού μέσα από την περίφημη τεχνολογία της «μηδενικής ανοχής»: τιμωρούνται με εγκλεισμό ήσσονος σημασίας παραβάσεις (επαιτεία, δημόσια μέθη, άστεγοι…) ενώ επιβάλλονται πιο μακροχρόνιες ποινές, έτσι ώστε να γεμίζουν οι φυλακές ενόσω η εγκληματικότητα δεν παρουσιάζει αντίστοιχη αύξηση. Τα στοιχεία δείχνουν τους ακατάλυτους δεσμούς μεταξύ οικονομικών και τιμωρητικών διαδικασιών, έτσι ώστε να μπορεί να υποστηρίξει κανείς ότι όσο επιδεινώνονται οι οικονομικές συνθήκες, τόσο οι κοινωνικά ευάλωτες και οικονομικά αδύναμες ομάδων θα διοχετεύονται στους τιμωρητικούς θεσμούς, υπό την μορφή ανθρώπινων αποβλήτων.

Πανελλαδικός ξεσηκωμός εγκλείστων

Αρχής γινομένης με την πρωτοβουλία που πάρθηκε από τους κρατούμενους στις φυλακές Πάτρας, τα κολαστήρια όλης της χώρας ξεσηκώνονται μαζικά και αποφασιστικά. Με ένα πλαίσιο 45 αιτημάτων που περιλαμβάνει αιτήματα από εκείνα που στοχεύουν στην καθημερινή επιβίωση έως και αυτά που θίγουν κομβικά σημεία του συστήματος ποινικής δικαιοσύνης, οι κρατούμενοι έδωσαν τελεσίγραφο στην κυβέρνηση ˙ αν δεν τους ικανοποιούσε μέχρι την 30^η Οκτώβρη θα κατέβαιναν σε μαζικές απεργίες πείνας και αποχής από κάθε δραστηριότητα υπηρεσίας. Δεδομένης της κωφώσεως του Υπουργείου, ούτως ποιούν…

Τη Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου, θα αρχίσει η απεργία πείνας στο σύνολο σχεδόν των ελληνικών φυλακών. Με ένα συντονισμό οργανωμένο μέσω των Επιτροπών Κρατουμένων, μέχρι στιγμής συνυπογράφουν τις κινητοποιήσεις κρατούμενοι από τις φυλακές Κομοτηνής, Διαβατών, Λάρισας, Δομοκού, Γρεβενών, Άμφισσας, Ανηλίκων Βόλου, Κορυδαλλού, Κέρκυρας, Χαλκίδας, Μαλανδρίνου, Ναυπλίου, Πάτρας, Χανίων, Αλικαρνασσού, Νεάπολης Κρήτης, Τρικάλων, Ιωαννίνων, Χίου, Αυλώνας, Γυναικείων Θηβών.

Αξίζει να αναφερθούμε σε ορισμένα σημεία του πλαισίου. Κατ’ αρχήν, ας σημειωθούν 2 τρομακτικά νούμερα…Σε 14.000 ανέρχονται οι κρατούμενοι στις ελληνικές φυλακές, μη συμπεριλαμβανομένων 2.500-3.000 στα κρατητήρια μεταγωγών. Σε 180-250 κάθε χρόνο ανέρχονται οι νεκροί, μη συμπεριλαμβανομένων αυτών που χρεώνονται στα δημόσια νοσοκομεία… Βασικό αίτημα αυτό της αποσυμφόρησης (4 άτομα αντιστοιχούν σε κάθε ατομικό κελί), επιζητούν να μεθοδευθεί όχι μόνο με πρόσκαιρες λύσεις» και την απόδοση ευθύνης στην υστερία του παραδικαστικού κυκλώματος που οδήγησε σε εξοντωτικές ποινές, αλλά και με ουσιαστικά βήματα σχετιζόμενα με το μηχανισμό της ποινικής καταστολής και την αλλαγή του πλαισίου ποινικοποιημένων πράξεων. Η αναγωγή της λύσης των προβλημάτων τους στο υπάρχον νομικό πλαίσιο διέπει το κείμενο, δεδομένης της απόλυτης απουσίας οποιασδήποτε προστασίας των δικαιωμάτων, των δημοκρατικών ελευθεριών και της ίδιας της υπόστασης των κρατουμένων, που οδηγεί στο να αναζητούν την εφαρμογή των προβλεπόμενων.

Έχοντας πάντα υπ’ όψιν μας ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κρατουμένων αφορά πράξεις σχετιζόμενες με τα ναρκωτικά ή τη μετανάστευση και ότι η ποινικοποίηση της τελευταίας έχει συμβάλει καθοριστικά στην ποσόστωση αυτή, ότι στις ελληνικές φυλακές στοιβάζεται το πιο συμπιεσμένο κομμάτι της εργατικής τάξης, το βουτηγμένο στην κοινωνική εξαθλίωση -μη δυνάμενο να πληρώσει εγγύηση- είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ότι όλα αυτά ουδεμία σχέση έχουν με τις αναπαραστάσεις του «στυγνού αλλοδαπού εγκληματία» που τα αστικά Μ.Μ.Ε. επιθυμούν να προβάλουν αναζητώντας τον εσωτερικό εχθρό. Το έγκλημα ως πολιτικό φαινόμενο, κατασκεύασμα της εκφραζόμενης με τον ποινικό νόμο κρατικής βούλησης, θα χρησιμοποιεί πάντα το εξαθλιωμένο αυτό κομμάτι για την αχρήστευση ενός μεγάλου κομματιού της στρατιάς των ανέργων, την ποινικοποίηση των κοινωνικών αγώνων και την άλωση των δημοκρατικών ελευθεριών.

Από τη σκοπιά αυτή, δεν στεκόμαστε απλά αλληλέγγυοι στις επερχόμενες κινητοποιήσεις των κρατουμένων. Δεν πρόκειται για διαδικασία ξένη προς εμάς και κυρίως δεν επικαλούμαστε τον ουμανισμό μιας οποιασδήποτε κυβέρνησης, ή των ρυθμιστών του συστήματος -των  Ανεξάρτητων Αρχών. Τις κινητοποιήσεις αυτές τις θεωρούμε ζωντανό τμήμα της ίδιας της ταξικής πάλης. Αγώνα που αντιστοιχεί στο κομμάτι αυτό, που φυσικά δε θα τον δώσει μόνο του, αλλά πλάι στους εργαζόμενους και τη νεολαία στις μάχες που έρχονται. Αγώνα που στην επόμενη στροφή, πλάι στις καθημερινές βιοτικές ανάγκες και τις δημοκρατικές ελευθερίες θα κατοχυρώνει πολιτικά δικαιώματα ικανά να εξασφαλίζουν άλλους όρους επιβολής των αναγκών του.

Ιστορικά, ο παραβάτης του ποινικού νόμου παραστάθηκε άλλοτε ως επαναστάτης-δημιουργός  και άλλοτε ως εγκληματίας-μίασμα. Σε περιόδους κρίσεως του συστήματος, η ποινή στόχευε στη διατήρηση της ενότητας και ο ποινικός νόμος έβαζε σε κίνηση τους επιθεωρητές της ηθικής. Στροφή στην παραπάνω κίνηση αποτέλεσε η αυταρχικοποίηση της αντεγκληματικής πολιτικής σε διεθνές επίπεδο μετά το 1973. Οι σύγχρονες ανάγκες του κεφαλαίου οδήγησαν στην όξυνση της καταστολής, στον εκδικητικό ρεβανσισμό, τη μαζικότερη διαδικασία εγκλεισμού στο Δυτικό κόσμο και την καθιέρωση του ολοκληρωτικού κοινοβουλευτισμού και του δόγματος της μηδενικής ανοχής. Στην παρούσα οικονομική συγκυρία τίθενται εκ νέου υπό διαπραγμάτευση οι όροι πλαισίωσης της ταξικής πάλης και μόνο εκτιμήσεις, ανάλογες με αυτές του βάθους της διανυόμενης κρίσης, μπορούμε να κάνουμε για την επίθεση που θα δεχτούν οι δημοκρατικές ελευθερίες.

Αρκεί να θυμηθούμε την βίαιη απάντηση που η Κυβέρνηση έδωσε στις εξεγέρσεις των κρατουμένων τον Απρίλη του 2007 για να αντιληφθούμε ότι κωφεύει, γιατί αυτό πρέπει να κάνει ως ικανός διαχειριστής των σύγχρονων αναγκών του κεφαλαίου. Η  Αντικαπιταλιστική Αριστερά, υπό το παραπάνω πρίσμα, οφείλει να έχει μία θέση που θα αποφεύγει ένα δίπολο˙ από τη μια την επίκληση στην ανθρωπιά και από την άλλη την υπέρβαση του προβλήματος με μια αναγωγή της επίλυσης στην κατάργηση του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Τις επόμενες ημέρες θα παρθούν πρωτοβουλίες στήριξης από την Πρωτοβουλία για τα δικαιώματα των Κρατουμένων, ενώ στις 10 Νοεμβρίου θα διοργανωθεί μεγάλη συναυλία αλληλεγγύης στα Προπύλαια. Με άρνηση των δύο προαναφερόμενων προσεγγίσεων, οφείλουμε να ανταποκριθούμε στα καλέσματα των επιτροπών κρατουμένων, συμβάλλοντας με το δικό μας τρόπο.

Μπαλτά Χριστίνα

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Πριν” 9.11.08

Αλληλεγγύη στην απεργία πείνας των κρατούμενων στις φυλακές-κολαστήρια